قاب عکس
🍃گرمای دستی را روی صورتم حس کردم. صدای آرام و مهربانی صدایم زد:«دخترم، بیداری؟»
☘با صدای خواب آلود گفتم: «سلام مامان، الان بلند میشم.»وقتی صبحانهام را خوردم، روپوش آبی آسمانی را پوشیدم.
✨ مادرم مقنعهی سفید با نوار آبی آسمانی را سرم کرد. لقمهی نان و پنیر و گردو که برای تغذیهام بود، داخل کیفم گذاشت.
🌾چای را از لیوانی به لیوان دیگر میریخت تا برایم خنک شود؛اما امروز نمیدانم چرا حواسش نبود. با لبخندی که تنها تبسم شیرین زندگیام بود. نگاهم کرد، نگاهی که گویا برای اولین بار دارد مرا میبیند:«قربون دخترم بشم.»
🎋با همه کودکیام درک میکردم که این همه خوب بودنِ یک تنهی مادرم کار سختی است.
صورت ماهش هرگز از لبخند زدن کم نمیآورد.
بر خلاف همیشه تکالیفم را نگاهی نینداخت. دفتر دیکتهام را برانداز نکرد. فقط کیفم را بست و کنار دیوار گذاشت.نگاهی به ساعت دیواری کرد: «زهرا جان، بریم.»
💠خانهی ما نزدیک مدرسه بود. صدای زنگ، صدای صبحگاه و حتی سر و صدای بچهها شنیده میشد؛ اما مامان ریحانه اجازه نمیداد، تنهایی به مدرسه بروم. دم در مدرسه صورتم را با بوسهای گرم داغ کرد.
🌸برایش دستی تکان دادم به داخل حیاط مدرسه دویدم. با توجه عاشقانهی مادرم، از مهر و محبت غنی میشدم؛اما نبود کسی را حس میکردم که جایگاهش فقط با خودش پر میشد. همان کسی که لادن و ملیحه و فاطمه را به مدرسه میرساند.
🌾عکس پدرم روی دیوار پذیرایی و من همیشه با حسرت مینگریستم. جوان و زیبا و مهربان بود. خانم معلم صدایم زد:«زهرا بیا و شعری بخوان.»
🌺_تق تق تق بر در زد
بابا از بیرون آمد
رفتم در را وا کردم
شادی را پیدا کردم
وقتی بابا را دیدم
فوری او را بوسیدم
بابا آمد نان آورد
با لبخندش جان آورد
با او روشن شد خانه
او شمع و ما پروانه.
✨اشک گونههایم را خیس کرد. همان لحظه در کلاس باز شد. خانم ناظم گفت: «زهرا، با کیفت بیا دفتر. » وقتی وارد دفتر شدم خاله مهین با چشمانی اشکبار مقنعهام را مرتب کرد.
🍃_خاله چی شده؟
☘_عزیزم، میریم استقبال بابا علی!
🌺از زیر چادرش تابلو عکس پدرم را به دستم داد. زیر عکس بابا نوشته شده بود: شهید والامقام ...
