وه چه شیرین و دوست داشتنی است روزم که با نام تو آغاز شود
همان نامی که زینت بخش کلامم شود
به همراه درود و صلواتی که هاله ای از نور برایم شود.

وه چه شیرین و دوست داشتنی است روزم که با نام تو آغاز شود
همان نامی که زینت بخش کلامم شود
به همراه درود و صلواتی که هاله ای از نور برایم شود.
پدر و مادر،
سرمایه های زندگی انسان هستند. درهمه حال باید هوای آنها را داشته باشیم و به آن ها احترام بگذاریم. به خصوص زمانی که به سن کهولت رسیدند نیاز به مراقبت بیشتر دارند.ا گر بنا بر شرایط شان از شما درخواستی داشتند آن را حتما انجام دهید، حتی سعی کنید قبل از اینکه چیزی درخواست کنند خودتان برای آن ها مهیا کنید. در حد ممکن، در برآوردن نیازها و تأمین هزینه آنان بکوشید. در خواست هایشان را برآورده سازید. (هر چند به آن نیاز نداشته باشند.) مگر درخواستی که مخالف دین اسلام باشد.
سیدمهدی شجاعی در کتاب خود درباره حضرت علی اکبر علیه السلام و پدر بزرگوارشان آورده است:
عجیب بود رابطه میان این پدر و پسر. من گمان نمیکنم در تمام عالم، میان یک پدر و پسر، این همه تعلق، این همه عشق، این همه انس و این همه ارادت حاکم باشد. من همیشه مبهوت این رابطهام.
گاهی احساس میکردم که رابطهی حسین با علیاکبر فقط رابطهی یک پدر و پسر نیست؛ رابطهی یک باغبان با زیباترین گل آفرینش است، رابطهی عاشق و معشوق است، رابطهی دو انیس و همدل جداییناپذیر است.
احساس میکردم رابطهی علیاکبر با حسین، فقط رابطهی یک پسر با پدر نیست؛ رابطهی مأموم و امام است، رابطهی مردید و مراد است، رابطهی عاشق و معشوق است، رابطهی محبّ و محبوب است و اگر کفر نبود میگفتم رابطهی عابد و معبود است.
منبع:پدر ، عشق و پسر، سید مهدی شجاعی ،ص۱۱
خوشا به حال تو چه بسیار دیده ای روی زیبای او را
خوشا به حال تو چه بسیار شنیده ای زمزمه های شیرین کلام او را
خوشا به حال تو که لمس کرده ای ناز قدم هایِ او را
خوشا به حال تو که حس کرده ای عطر خوشبوی او را
خوشا به حال تو که چشیده ای طعم کلام زیبای او را
خوشا به حال تو در آغوش گرفته ای تمام وجود او را
خوشا به حال تو که افتخار داشته ای هم نشینی او را
با تو هستم ای کوه نور با تو هستم ای غار حراء
پدر و مادر عزیز
مراقب باشید، حقوق فرزندانتان را رعایت کنید. همانطور که آنها موظف هستند حقوق والدین را رعایت نمایند، والدین نیز نباید حقوق آنان را زیر پا بگذارند.
قال رسول الله صلی اللَّه علیه و آله: «یلْزَمُ الْوالِدَینِ مِنَ الْعُقُوقِ لِوَلَدِهِما ما یلْزَمُ الْوَلَدُ لَهُما مِنْ عُقُوقِهِما؛ همان طوری که پدر و مادر می توانند عاق فرزند نمایند فرزند هم می تواند والدین را عاق کند.
منبع:من لایحضر الفقیه،ج۳،ص۴۸۳
دختر شهید بهشتی نقل می کند:
زندگی در یک آپارتمان در آلمان، خیلی یکنواخت و خسته کننده بود؛ به ویژه برای ما که فرزندان خردسالی بودیم و از ایران با آن همه آشنایانی که داشتیم وارد محیط غربت شده بودیم.
پدرم برای جبران این مسئله معمولا آخر هفته ما را به اطراف هامبورگ برای تفریح و استراحت می برد. جالب اینجا بود که حتما قبل از این مسافرتهای کوتاه از همه ما سوال میکردند: «بچهها این هفته کجا برویم بهتر است؟»
وقتی نظر ما را میگرفتند حرکت میکردیم. با این روش حتی برادر چند سالهام هم احساس میکرد که نظرش در خانه مهم است و به حساب میآید.
منبع:سیره شهید بهشتی(رحمت الله علیه)، ص۷۹
عزت نفس در پدر و مادر، منجر به:
طبع بلند در فرزندان،
اعتماد به نفس آنان،
شکل گیری شخصیت مؤدب و مستقل آنان
و
احساس محبوبیت و یادگیری محبتورزی میشود.
تمام انسانها باید تحت هر شرایطی عزت نفس خود را حفظ کنند.
قرآن کریم در سوره منافقون آیه۸ می فرماید: «وَلِلّهِ اَلْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِینَ»؛ عزت اختصاصاً از آنِ خدا و رسولش و مؤمنان است.
این قاعده درباره همسران باید بیشتر رعایت شود. اگر عزت نفس فرد خدشه دار شود هر کاری ممکن است از او سر بزند.
درحدیثی از امام هادی علیه السلام آمده است: «من هانت علیه نفسه فلا تأمن شره؛ کسی که نزد خودش احساس شخصیت نکند، از شر او ایمن مباش.
منبع:حسن بن شعبه حرانی، تحف العقول، ص۴۸۳
حضرت زهرا سلام الله علیهاوقتى «فدک» را به ناحق از او گرفتند، براى دفاع از حقّ خویش و بازگرداندن حقّش نزد خلیفه وقت رفت؛ اما با ارائه استدلالهاى منطقى، موفّق نشد حقّ خود را بستاند، بنابراین با ناراحتى و تأثر شدید وارد منزل شد.
حضرت زهرا سلام الله علیها شوهرش را مورد خطاب قرار داد و گفت:«... هیچکس از من دفاع نکرد و از ظلم آنها جلوگیرى ننمود، خشمگین از خانه بیرون رفتم و پریشان و با شکست و افسردگى بازگشتم، و تو اینگونه پریشان نشسته اى! تو همان بودى که گرگان عرب را صید می کردى و اکنون زمین گیر شده اى! یا على! نه گویندگان را مانع هستى و نه یاوه گویان را دافع! اختیار از کفم رفته،... از اینکه با تو اینگونه سخن می گویم نزد خدا عذر می خواهم، خواه مرا یارى کنى، یا واگذارى! اى واى بر من در هر پگاه که تکیه گاهم از کف بیرون رفت و بازویم بی رمق گشت.»
حضرت على علیه السلام با لحنى محترمانه همسر مهربانش را دلدارى داد و فرمود:«ویل و واى بر تو مباد؛ بلکه واى بر دشمنان تو باد! اى دختر برگزیده خدا و یادگار نبوّت، از اندوه و غصّه دست بردار. به خدا سوگند! من در انجام وظیفه سستى نکردم و آنچه قدرت و توان داشتم، انجام دادم.»
حضرت على علیه السلام آنچنان با خونسردى، متانت، دلجویى و احترام در برابر ناراحتى و شکوِه حضرت زهرا سلام الله علیها برخورد می نماید، که حضرت فاطمه سلام الله علیها آرام می گیرد و می فرماید:«خداوند مرا کفایت می کند.»
منبع:احتجاج، طبرسى، ج۱ ص ۲۸۱
حضرت رسولِ رب العالمین
ای روشنی بخش زمین و زمان
چه زیباست از تو گفتن و از تو سرودن
چه سبز و با طراوت است دل و جان از شنیدن نام زیبایتان